Bahar'ın ilk tanıştıklarında karaciğer rahatsızlığını bir bakışta teşhis eden Evren "gözleriniz..." dediğinde ona yüzüğünü göstermesi gibi omurilikten gelen bir self-defense olmuş :) Her yazınıza bayılıyorum ama You've Got Mail'i >10 kez izlemiş biri olarak Kathleen Kelly referansınıza ayrıca bayıldım. Teşekkür ederiz ifadenize ve duygularınıza sağlık :)
Maalesef düşününce bu yanıtı bilinçaltımızdan çıkartan içgüdümüz haklı.. Karşıdaki densiz kişiyi bir er intimide edip "pardon" deyip arkasını dönüp gitmesine neden olur, ama bizim rızamız (rızasızlığımız!) o kadar kuvvetli bir "hayır" mesajı iletemeyebilir. Yani serzenişlerinizde çok haklısınız ama iyi ki ses çıkartıyor bizlerde de kıpırtılar tetikliyorsunuz; hepberaber mücadeleye devam!
Bende sizin gibi yapardım galiba çünkü insan o an beklemediği için şaşırıyor ve en çok da dediğiniz gibi kadınlar yaşıyor bu durumu... Asla yalnız değilsiniz kendinize kızmayın lütfen💜
Ben sizden ve burada yorum yapanlardan farklı düşünüyorum: Yolda yürürken sizin yalnız oldugunuzu gören bir erkek argo tabirle size 'asilmis'. Siz evli olduğunuzu söylemişsiniz. Adam da özür dileyip gitmiş. Bunu yaşlı bir erkeğin yoldaşlık bulma çabası olarak da anlayabiliriz, bir kadının yalnız başına rahatsız edilmeden yuruyemeyecegi gerçeğinin bir ornegi olarak da.
Kadınlar özellikle ülkemizde genç yaşlarda çok tacize maruz kalıyor. Bu da bizi her an tetikte olmaya itiyor ama insanlar dışarıda karşılaştıkları kişilerle tanismayi denemeden ileriki yaşlarda nasıl kendilerine yoldas bulacaklar?Karşılaştığınız adam siz gulumsediginizde sizine konuşmak isteseydi ama bunu yapmasaydi ve ardından bir internet forumunda o sabah yaşadıklarını kendi açısından anlatsaydi, cevap verenlerin çoğu 'bir daha görürsen git konuş, en azından denemiş olursun' diye cevap verirdi. Erkeklerin karşı cinsle olan her etkileşimi taciz amaçlı değil sonuçta.
Ben de eskiden bana yolda ilgi gösterilmesinden rahatsiz olurdum ama artık masumane teşebbüsler beni rahatsız etmiyor. Hatta bazen gururumu bile okşuyor. Bir örnek vereyim: Ben yurtdisinda yaşıyorum. Bir keresinde eşim ve çocuklarımla bir geçit töreni izlerken onlardan 3-4 metre geride durmustum. Birden yanımda duran adamın benimle anlamadigim bir dilde konuştuğunu duydum. Yol falan soracak diye dusundum. Adam sonra yaşadığım ülkenin dilinde bana iltifat etmeye basladi. Önce kulaklarima inanamadim ama hakikaten benden oldukça genç bir adam bana asiliyordu. Beni İtalyan sandığını, o yüzden benimle konustugunu söyledi. Ben de güldüm ve adama 'Kocam birkaç metre ötede ama iltifatlarin için teşekkür ederim' dedim. Adam da utandı, ne diyeceğini bilemedi.
Benim yaşadığım ülkede insanlar sokakta birbirleriyle spontane olarak konusmuyor. Adamın bu davranışı hoşuma gitti açıkçası. 'Vay be' dedim. 'Demek İtalyan erkekleri hakikaten böyle!'
Yine yaşadığım ülkenin online forumlarında burada yaşayan yabancılar her gün nasıl romantik partner bulamadıklarından, kadınlara yaklaşmanın imkansız olduğundan bahsediyor. Herkes de sapik değil sonuçta. Belki bir yaştan sonra insanın dünyası küçülüyor, başkalarıyla anlamlı arkadaşlıklar ya da romantik ilişkiler başlatmak çok zorlaşıyor.
Neyse... Lafı uzattım. Bir de bu açıdan bakalım dedim.
Not: Yeni üye oldum, mesajı yollarken site hata verdi, o yüzden 5-6 kez aynı mesajı yollamisim. Sildim
Eşimden ayrılmaya karar verdiğimden beri 2 yıldır yaşadığım mahallede, her gün önünden geçmek zorunda olduğum esnaf takımına, selam vermek, bir günaydın veya hayırlı işler demekle dememek arasında tuhaf bir tedirginlikle gidip geliyorum.Bir gün biri çıkıp da “sizi yakından tanıyabilir miyim?” diye sorsa o kalakalma anında “ Eşimle buluşucam “ kartını oynayabilecek miyim hiç bilmiyorum…
Daha ortaokul öğrencisiyken günlerce okulumdan eve kadar beni takip eden benden yaşça büyük bir adamı sırf ailemin tepkisi korkusuyla kimseye anlatamayışımı hatırladım.. bir yandan adamın beni bir gün kaçırabileceği korkusu diğer yandan da ailemdeki erkeklerin başının derde girebileceği korkusu arasında kendimi riske atmayı seçmiş olduğumu hatırladım...
Yürüyüş yaparken benim de sık sık karşılaştığım rahatsız edici bir durum bu maalesef. Sadece nezaketen "günaydın" dediğim için, oturup biraz sohbet edelim teklifine maruz kaldım. Kötü kadın damgası yememek adına sessizce uzaklaştım. Ama her sabah aynı adamla karşılaşmak beni zamanla ya korkarak yürümeye ya da yolumu değiştirmeye zorladı. Daha sonra çevremdeki insanlarla konuştuğumda, bu kişinin 60’lı yaşlarda bir adam ve 16 yaşlarında bir kız çocuğuna da yakınlaşmaya çalıştığını öğrendim. Her sabah köpeğiyle yürüyüşe çıkıyor; eskiden iki köpeği vardı ama biri öldü. Köpeklerinden özellikle bahsetmemin sebebi şu: Bence onları kadınlarla daha kolay iletişim kurmak için bir araç olarak kullanıyor. Bu adamla aynı mahallede yaşıyor olmak gerçekten tedirgin edici. Oysa sadece yürümek istiyoruz rahatça, güvenle, huzurla...
"Erkekten arkadaş olmaz"diyen annelerin kızlarıyız biz.Ayrıca da ayakları üzerinde durmayı tercih eden ve erkek egemen toplumda iş hayatında var olmaya çalışan.İşte benzer durumu yaşayıp kocama anlattım. Aynı suçluluk hissini yasatmaya çalışsa ve anlattığıma pişman etse dahi kendim olmaktan vazgecmemeye çalışiyorum. Cunku saklayacak, korkacak birseyim yok ayrıca densizlik densizliktir. Ve bunu hayat arkadaşına anlatmaya calismak bile başlı basina bir mücadele. Bütün mücadeleci kadınlara başka bir kadından sevgiler
Davranışsal donma” olarak ifade edilmiş hallere de benzetiyorum bu bahsettiğin durumu. Kal geliyor. Ve o gelen “kal” işte - ayıp olmasıncı veya hşşşt ayıp öyle denmezim dibinden gelen dalga. Düşündüm ben ne derdim diye: napcan amca beni, siyatiğim var benim ya da yoooo niye daha yakından tanıyacakmışınız ya da ya da derdim gibi düşünüp, seninle AYNI şeyi söylerdim.
Hiç selam vermeden geçen “gıcık genç kadın “ kesinlikle bu refleksi , sorgucu kadınlar ve asılmacı erkekler yüzünden geliştirdi. Offf offf 54 yaşındayım, düşündüm de ne çok benzer an ve böyle benzer tepkiler verip sonrasında kendime çok kızdığım oldu. 😞
İlk atamam Ağrı’ya oldu. Annem “kızım bir yüzük tak insanlarla uğraşma” demişti. “ ben de kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz? Hayır demek hayır demektir. Takmayacağım tabii”dedim.kaç ay direnebildim hatırlamıyorum. Paşa paşa taktım sonra. erkeklerin saygıları sadece hayatındaki erkeğe. Kısa yol bu, kolay yol bu. Hele bi sürü şeyle mücadele ediyorsanız tercih sebebi evet.
Benim erkek kardeşim olmadığı için bunu yaşamıyorum ama etrafımda yaşayanlardan çok iyi biliyorum. Ve evet, eşim yerine babam orada olsaydı da benzer bir hisse kapılırdım.
"Deli var!" diye bağırasım geliyor böyle düşündükçe... "Bizi bi salın!" diye...
Elif hanım sizin verdiğiniz cevap ne olursa olsun karşınızdakinin anlayacağı kadarsınız. Bu nedenle bence cevabınız durumu anlatmaya yetmiş. Evliyim benim başım bağlı ama medeniyim selam veririm. Sizin gibi nezaketli insanlar kalmadığı için amcamda peri görmüş gibi olmuş.
Kimsenin selamına kimse karışamaz. Kimsenin kum da yürüme keyfine kimse karışamaz.
Milyonlarca (desem abartmam sanırım) kadının satır satır yaşadıklarını ne de güzel ifade etmişsiniz. Sırf bu yüzden tam dediğiniz durumlarda günaydın deme veya selam verme refleksimi törpülemekle törpülememek arasında hala gidip gelmekteyim. 60 yaştan bildiriyorum bu arada. Yuh dimi insan artık biraz salar yaaa😂😂
Teşekkürler
Bahar'ın ilk tanıştıklarında karaciğer rahatsızlığını bir bakışta teşhis eden Evren "gözleriniz..." dediğinde ona yüzüğünü göstermesi gibi omurilikten gelen bir self-defense olmuş :) Her yazınıza bayılıyorum ama You've Got Mail'i >10 kez izlemiş biri olarak Kathleen Kelly referansınıza ayrıca bayıldım. Teşekkür ederiz ifadenize ve duygularınıza sağlık :)
Çok teşekkür ederim! Ve tam nokta atışı bir tespitte bulundunuz; gerçekten de o sahne yaşandı :)
Maalesef düşününce bu yanıtı bilinçaltımızdan çıkartan içgüdümüz haklı.. Karşıdaki densiz kişiyi bir er intimide edip "pardon" deyip arkasını dönüp gitmesine neden olur, ama bizim rızamız (rızasızlığımız!) o kadar kuvvetli bir "hayır" mesajı iletemeyebilir. Yani serzenişlerinizde çok haklısınız ama iyi ki ses çıkartıyor bizlerde de kıpırtılar tetikliyorsunuz; hepberaber mücadeleye devam!
her yazınızda biraz daha aydınlanmam <3
Bende sizin gibi yapardım galiba çünkü insan o an beklemediği için şaşırıyor ve en çok da dediğiniz gibi kadınlar yaşıyor bu durumu... Asla yalnız değilsiniz kendinize kızmayın lütfen💜
Ben sizden ve burada yorum yapanlardan farklı düşünüyorum: Yolda yürürken sizin yalnız oldugunuzu gören bir erkek argo tabirle size 'asilmis'. Siz evli olduğunuzu söylemişsiniz. Adam da özür dileyip gitmiş. Bunu yaşlı bir erkeğin yoldaşlık bulma çabası olarak da anlayabiliriz, bir kadının yalnız başına rahatsız edilmeden yuruyemeyecegi gerçeğinin bir ornegi olarak da.
Kadınlar özellikle ülkemizde genç yaşlarda çok tacize maruz kalıyor. Bu da bizi her an tetikte olmaya itiyor ama insanlar dışarıda karşılaştıkları kişilerle tanismayi denemeden ileriki yaşlarda nasıl kendilerine yoldas bulacaklar?Karşılaştığınız adam siz gulumsediginizde sizine konuşmak isteseydi ama bunu yapmasaydi ve ardından bir internet forumunda o sabah yaşadıklarını kendi açısından anlatsaydi, cevap verenlerin çoğu 'bir daha görürsen git konuş, en azından denemiş olursun' diye cevap verirdi. Erkeklerin karşı cinsle olan her etkileşimi taciz amaçlı değil sonuçta.
Ben de eskiden bana yolda ilgi gösterilmesinden rahatsiz olurdum ama artık masumane teşebbüsler beni rahatsız etmiyor. Hatta bazen gururumu bile okşuyor. Bir örnek vereyim: Ben yurtdisinda yaşıyorum. Bir keresinde eşim ve çocuklarımla bir geçit töreni izlerken onlardan 3-4 metre geride durmustum. Birden yanımda duran adamın benimle anlamadigim bir dilde konuştuğunu duydum. Yol falan soracak diye dusundum. Adam sonra yaşadığım ülkenin dilinde bana iltifat etmeye basladi. Önce kulaklarima inanamadim ama hakikaten benden oldukça genç bir adam bana asiliyordu. Beni İtalyan sandığını, o yüzden benimle konustugunu söyledi. Ben de güldüm ve adama 'Kocam birkaç metre ötede ama iltifatlarin için teşekkür ederim' dedim. Adam da utandı, ne diyeceğini bilemedi.
Benim yaşadığım ülkede insanlar sokakta birbirleriyle spontane olarak konusmuyor. Adamın bu davranışı hoşuma gitti açıkçası. 'Vay be' dedim. 'Demek İtalyan erkekleri hakikaten böyle!'
Yine yaşadığım ülkenin online forumlarında burada yaşayan yabancılar her gün nasıl romantik partner bulamadıklarından, kadınlara yaklaşmanın imkansız olduğundan bahsediyor. Herkes de sapik değil sonuçta. Belki bir yaştan sonra insanın dünyası küçülüyor, başkalarıyla anlamlı arkadaşlıklar ya da romantik ilişkiler başlatmak çok zorlaşıyor.
Neyse... Lafı uzattım. Bir de bu açıdan bakalım dedim.
Not: Yeni üye oldum, mesajı yollarken site hata verdi, o yüzden 5-6 kez aynı mesajı yollamisim. Sildim
Eşimden ayrılmaya karar verdiğimden beri 2 yıldır yaşadığım mahallede, her gün önünden geçmek zorunda olduğum esnaf takımına, selam vermek, bir günaydın veya hayırlı işler demekle dememek arasında tuhaf bir tedirginlikle gidip geliyorum.Bir gün biri çıkıp da “sizi yakından tanıyabilir miyim?” diye sorsa o kalakalma anında “ Eşimle buluşucam “ kartını oynayabilecek miyim hiç bilmiyorum…
Daha ortaokul öğrencisiyken günlerce okulumdan eve kadar beni takip eden benden yaşça büyük bir adamı sırf ailemin tepkisi korkusuyla kimseye anlatamayışımı hatırladım.. bir yandan adamın beni bir gün kaçırabileceği korkusu diğer yandan da ailemdeki erkeklerin başının derde girebileceği korkusu arasında kendimi riske atmayı seçmiş olduğumu hatırladım...
Yürüyüş yaparken benim de sık sık karşılaştığım rahatsız edici bir durum bu maalesef. Sadece nezaketen "günaydın" dediğim için, oturup biraz sohbet edelim teklifine maruz kaldım. Kötü kadın damgası yememek adına sessizce uzaklaştım. Ama her sabah aynı adamla karşılaşmak beni zamanla ya korkarak yürümeye ya da yolumu değiştirmeye zorladı. Daha sonra çevremdeki insanlarla konuştuğumda, bu kişinin 60’lı yaşlarda bir adam ve 16 yaşlarında bir kız çocuğuna da yakınlaşmaya çalıştığını öğrendim. Her sabah köpeğiyle yürüyüşe çıkıyor; eskiden iki köpeği vardı ama biri öldü. Köpeklerinden özellikle bahsetmemin sebebi şu: Bence onları kadınlarla daha kolay iletişim kurmak için bir araç olarak kullanıyor. Bu adamla aynı mahallede yaşıyor olmak gerçekten tedirgin edici. Oysa sadece yürümek istiyoruz rahatça, güvenle, huzurla...
"Erkekten arkadaş olmaz"diyen annelerin kızlarıyız biz.Ayrıca da ayakları üzerinde durmayı tercih eden ve erkek egemen toplumda iş hayatında var olmaya çalışan.İşte benzer durumu yaşayıp kocama anlattım. Aynı suçluluk hissini yasatmaya çalışsa ve anlattığıma pişman etse dahi kendim olmaktan vazgecmemeye çalışiyorum. Cunku saklayacak, korkacak birseyim yok ayrıca densizlik densizliktir. Ve bunu hayat arkadaşına anlatmaya calismak bile başlı basina bir mücadele. Bütün mücadeleci kadınlara başka bir kadından sevgiler
Davranışsal donma” olarak ifade edilmiş hallere de benzetiyorum bu bahsettiğin durumu. Kal geliyor. Ve o gelen “kal” işte - ayıp olmasıncı veya hşşşt ayıp öyle denmezim dibinden gelen dalga. Düşündüm ben ne derdim diye: napcan amca beni, siyatiğim var benim ya da yoooo niye daha yakından tanıyacakmışınız ya da ya da derdim gibi düşünüp, seninle AYNI şeyi söylerdim.
Canım Elif yine tam olarak ifade edemediğim duygu ve düşüncelerime rehber oldun💜
Hiç selam vermeden geçen “gıcık genç kadın “ kesinlikle bu refleksi , sorgucu kadınlar ve asılmacı erkekler yüzünden geliştirdi. Offf offf 54 yaşındayım, düşündüm de ne çok benzer an ve böyle benzer tepkiler verip sonrasında kendime çok kızdığım oldu. 😞
İlk atamam Ağrı’ya oldu. Annem “kızım bir yüzük tak insanlarla uğraşma” demişti. “ ben de kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz? Hayır demek hayır demektir. Takmayacağım tabii”dedim.kaç ay direnebildim hatırlamıyorum. Paşa paşa taktım sonra. erkeklerin saygıları sadece hayatındaki erkeğe. Kısa yol bu, kolay yol bu. Hele bi sürü şeyle mücadele ediyorsanız tercih sebebi evet.
"Kocamın, beni o adama istediğim tepkiyi vermekten alıkoyan, her an benimkini aşabilecek öfkesine kızgınım."
Çok güzel ifade etmişsiniz.
Bu, kimi zaman baban ya da erkek kardeşin kimi zaman da icinde bulundugun ortamdaki herhangi bi erkek kişisi. Ama ne hikmetse hep bi erkek...
Benim erkek kardeşim olmadığı için bunu yaşamıyorum ama etrafımda yaşayanlardan çok iyi biliyorum. Ve evet, eşim yerine babam orada olsaydı da benzer bir hisse kapılırdım.
"Deli var!" diye bağırasım geliyor böyle düşündükçe... "Bizi bi salın!" diye...
Elif hanım sizin verdiğiniz cevap ne olursa olsun karşınızdakinin anlayacağı kadarsınız. Bu nedenle bence cevabınız durumu anlatmaya yetmiş. Evliyim benim başım bağlı ama medeniyim selam veririm. Sizin gibi nezaketli insanlar kalmadığı için amcamda peri görmüş gibi olmuş.
Kimsenin selamına kimse karışamaz. Kimsenin kum da yürüme keyfine kimse karışamaz.
Milyonlarca (desem abartmam sanırım) kadının satır satır yaşadıklarını ne de güzel ifade etmişsiniz. Sırf bu yüzden tam dediğiniz durumlarda günaydın deme veya selam verme refleksimi törpülemekle törpülememek arasında hala gidip gelmekteyim. 60 yaştan bildiriyorum bu arada. Yuh dimi insan artık biraz salar yaaa😂😂